inbrekers

De inbreker rijdt naar de volgende klus. Het is 5 over 2 in de vroege ochtend en doodstil op straat. Het fietspad langs de Arnhemsebovenweg is donker. Hij heeft expres de lichten van zijn fiets uitgedaan, zodat hij geen aandacht trekt.
Bij iedere rechtertrap geeft z’n fiets een luide piep. Daar moet hij wat aan doen.
Niet dat er ook maar iemand richting Driebergen fietst.
Niet op dit uur.

Er kraakt van alles naast hem in het bos, maar dat deert hem niet. Het is vast een muis, een vogel, de wind door de bomen. Hij is alert op geluiden die hij niet kent. Zoals dat vreemde aanhoudende lage geronk in de verte. Alsof er constant een motor staat te draaien.
Langzaam fietst hij door. Die stomme trapper!
Het geronk wordt sterker. Wat is dat toch?

Plotseling doemt er een groot bord op langs de kant van de weg. De felverlichte letters geven hem de volgende boodschap:

LET OP: IN DEZE BUURT CONTROLEERT DE POLITIE OP WONINGINBRAAK.

Dat zal wel even lekker wezen. Een withete woede maakt zich van hem meester.
Zijn ze nou helemaal gek geworden? Net nu hij zin had om juist in deze buurt z’n slag te slaan. Dat betekent dat hij nu gedwongen wordt een andere plek te zoeken, want ze kunnen tenslotte niet op twee plaatsen tegelijk zijn.
En weten ze wel wat dat voor de hardwerkende inbreker inhoudt?  Nu met dat zooitje op de Hoofdstraat moet hij dus een heel roteind omfietsen om aan de andere kant van het dorp te komen.

Dachten ze nou echt dat hij al die moeite zou gaan doen?
Dan hebben ze toch mooi de verkeerde gedachten over de inbreker van tegenwoordig! Er zit niets anders op dan terug naar huis te gaan en te wachten tot dat stomme bord verdwenen is.

Zolang het er nog staat kunnen de inwoners dus lekker slapen. De inbrekers zijn tenslotte gewaarschuwd. U bent veilig.
Of ben ik nu wat naïef?

 

4 mei- dodenherdenking

Wel of niet herdenken op 4 mei?

De laatste week zie ik geregeld berichtjes langskomen op Facebook over de herdenking op 4 mei. Of ik ook 2 minuten de tijd heb om stil te staan bij de slachtoffers die omgekomen zijn tijdens een oorlog. Wij zeggen vaak “de” oorlog, maar tegenwoordig gaat het om alle slachtoffers. Uit alle oorlogen dus.

Oorlog herdenken

Mis ik wat, maar doen we dit niet al vele jaren op 4 mei? Ik hoef er daarom niet eens over na te denken. Natuurlijk doe ik daaraan mee.
Misschien komt het omdat ik van kinds af aan gewend ben dat we op 4 mei precies om 20.00 uur ons mond moesten houden. Mijn ouders hebben beiden de oorlog meegemaakt. Ze waren nog jong, maar waren zich wel bewust van wat er gebeurde.

Respect

Mijn zusje en ik zijn vrij opgevoed maar er waren sommige regels waar we ons aan moesten houden. Eén daarvan was respect hebben voor anderen. Respect hebben voor al die jonge mensen die voor onze vrijheid zo vroeg gestorven zijn.
Naar mijn mening is er niets mis met 2 minuten je waffel te houden om daar bij stil te staan.

Spelenderwijs leren

Mijn 2 jongste neefjes liggen op de grond te spelen met hun playmobil. Alle dieren zijn uit de doos gehaald en oma heeft een laagje water in het bijbehorende zwembadje gedaan, zodat de pinguïns en zeehonden kunnen zwemmen. Vissen en een ijsbeer liggen ook al in het water. De jongste plonkt daar een schaap tussen.
Nu zit de oudste sinds kort op de kleuterschool en weet sinds die tijd precies wat wel en wat niet hoort. Hij weet dus nu ook absoluut zeker dat een schaap NIET in het water hoort. Het beest wordt krachtig het water uitgesmeten onder luid protest van zijn jongere broer.
De jongens hebben een groot voordeel: ze hebben een heel verstandige moeder, die weet dat ruzies erbij horen maar er snel tussen komt als het schaap gebruikt dreigt te worden om elkaar de hersens mee in te slaan. Eerst moeten ze sorry tegen elkaar zeggen, wat prompt gebeurt en na een knuffel wordt er een oplossing gevonden.
In dit geval blijkt het een snikhete dag te zijn in playmobil land waardoor zelfs schaapjes het ook wel eens lekker vinden om af te koelen in het water. Hier kunnen beide broers mee leven en een paar seconden later liggen ze samen te schateren van het lachen.

Oorlog is een spelletje

Nu zat ik zo eens te denken:
Die leiders die bij ieder meningsverschil gelijk maar een oorlog beginnen en een halve landsbevolking laten neerschieten, hebben die dan geen moeder?
Ellen, een oorlog is niet te vergelijken met een ruzietje. Daar liggen veel gecompliceerdere redenen achter.

Echt??
Nee even heel serieus: Werkelijk waar??

Want het lijkt mij toch dat iedere oorlog begint met onbegrip.
En geen respect voor de ander.
Kan iemand mij uitleggen waarom 2 jochies van onder de 5 jaar sorry tegen elkaar kunnen leren zeggen, om daarna tot een oplossing te komen en schaterend verder te spelen en de zogeheten volwassenen dit na eeuwen elkaar afmaken nog niet kunnen leren? Dat ze na alle voorbeelden in de geschiedenis  toch nog blijven volhouden dat als je maar genoeg mensen doodt dit uiteindelijk de enige manier is om de ander je wil op te leggen? Hoeveel doden nog? Hoeveel doden zijn genoeg?

Oorlog is een dom spelletje

Die twee broertjes hebben heel gauw door dat samen spelen en lachen zoveel leuker is dan ruziemaken. Nou zeg ik als trotse tante dat het ( alledrie, de oudste doet even niet mee in dit verhaal maar is minstens net zo belangrijk) hele slimme jongens zijn. Maar als je de leiding hebt over een land en de bevolking, ben je niet per definitie een domme jongen, toch? Zou er dan toch nog hoop zijn? Of is dit nu dom van mij?

Geloven in vrijheid

Morgen om 20.00 uur ben ik 2 minuten stil.
Omdat ik geloof in vrijheid.
Omdat ik hoop en bid dat we eindelijk gaan beseffen dat oorlog geen oplossingen biedt.

Ik wens iedereen op deze aarde Bevrijdingsdag op 5 mei.

 

 

Op een klein stationnetje

Koude perrons

Het is koud en het tocht.
Zoals op ieder treinstation in Nederland.
Ik ben geneigd naar binnen te gaan, maar daar staan de deuren tegenover elkaar open en tocht het nog meer.

Wachten

Ik heb net mijn aansluiting gemist en moet een half uur wachten. Dan maar de tijd verdrijven met het leukste wat er is: mensen kijken…
Aan de overkant lopen twee jochies vlak langs het spoor. Als er een sneltrein aankomt worden ze meegesleurd. Het zweet staat in m’n handen als ik er aan denk, maar gelukkig heeft moeder het in de gaten en trekt ze met een ruk terug naar veiliger gebied. Onder luid gebrul trouwens, maar al snel hebben ze een ander spelletje ontdekt en is het protest gauw vergeten.

Niet mee bemoeien

Een keurige zakenman van in de dertig rent het perron op. Hij zwaait met zijn aktetas naar de conducteur om aan te geven dat hij persé met deze trein mee wil. Hij kan even niets roepen want er steekt een stokje van een lolly uit zijn mond recht naar voren.
Voordat ik het in de gaten heb roep ik bezorgd: “In je wang!”
De meneer kijkt me even stomverbaasd aan en stikt dan bijna alsnog in zijn lolly van de lach.
Een klein wonder dat hij zijn trein nog haalt.

Schaamte

Ik voel me rood worden, want ik zeg soms dingen die ik alleen maar hoor te denken. Ik zie tot mijn schrik dat mijn omstanders ook de grootste lol hebben.
Gelukkig, daar is mijn trein.
Ik heb gelukkig alle ruimte en ga eens lekker achterover zitten om bij te komen.

Plaatsvervangende schaamte

Veel rust is me niet gegund. Mijn enige medepassagier begint een telefoongesprek over zeer intieme dingen. Zou zij niet weten dat ik verderop alles mee kan luisteren? Of ik wil of niet? Ik kuch bescheiden. Dat helpt niets want het gesprek gaat gewoon verder.
Ik ben niet preuts maar ben ik geïnteresseerd waar en hoe haar vriendje haar heeft aangeraakt vannacht? Nou nee, niet echt.
Ik ben te lui om op te staan en een ander plekje te gaan zoeken en hoop dat het telefoongesprek gauw afgelopen is.

Niet mee bemoeien

Helaas. Het duurt de gehele treinrit.
Voordat ik uitstap wil ik de passagiers waarschuwen die met een boek in de hand plaatsnemen in de buurt van de telefoniste.

Ik hou maar wijselijk mijn mond.

Creatief tuinieren

Creativiteit

Dit volgende is geschreven uit dankbaarheid en met respect voor een ieder die zijn/haar creativiteit niet onder stoelen of banken steekt.
Ik zeg: Ga ervoor!

Relaxen na een dag hard werken

Hoe heerlijk is het als je de hele dag op je werk hebt gezeten even na afloop in de buitenlucht te zijn. Ik reed dan ook graag op mijn fiets terug naar huis en nam vaak een omweggetje via een statige villawijk. De tuinen lagen er, zoals altijd prachtig bij. De oude villa’s en herenhuizen bereikbaar via mooie paden tussen het groen.

Creatief tuinieren

Op de hoek van de brede laan staat de heer des huizes, een keurige meneer van middelbare leeftijd, op een wiebelig trapje wat onhandig met een heggenschaar naar zijn heg te zwaaien. Hij kwam vast ook net uit z’n werk want het colbert en de stropdas waren nog aan en om. Graag had ik het tafereel wat nader bekeken maar ik was, zoals gezegd, op de fiets en vond het zelfs voor mij vrij genant af te stappen en er eens lekker voor te gaan zitten.

Leuke verrassing

De volgende avond reed ik nietsvermoedend dezelfde straat in en kon een uitroep van pure vreugde niet onderdrukken. Want wat stond daar in volle glorie op de hoek van de heg?
Een kip.
Meneer had een heuse kip geknipt.
En niet zomaar een kip. Nee, dit was er eentje met een enorme staart van een kleine 2 meter lang waarvan het puntje fier de lucht in stak. Om het beest niet om te laten kukelen was er aan de andere kant een snavel geknipt die minstens net zo lang was als zijn staart. Het lijfje was daarentegen wat karig uitgevallen. Blijkbaar was de heg niet breed genoeg om voldoende groen over te houden voor z’n middenstuk. Ook de poten moesten we gedeeltelijk missen. Die bleken te moeilijk want zitten tot heden verborgen onder het groen van de heg eronder. Wel staken er nog wat takjes uit z’n kop, dus het kan zijn dat onze kip eerst een haan was.

Bedankt aardige, creatieve meneer

Hoe vaak heb ik niet gedacht een briefje bij hem in de brievenbus te gooien met een bedankje voor het plezier wat ik al aan zijn kip heb beleefd.
Ik was bang dat hij dit als sarcasme zou ervaren.
Alles behalve dat! Want iedere keer als ik de straat in kwam keek ik al reikhalzend uit naar mijn kip. Zodra hij in het zicht kwam kreeg ik een plezierige kriebel in m’n buik, gingen mijn ogen glimmen en zat er een brede lach om mijn mond zeker totdat ik thuis was.

Het is misschien uit trots, misschien uit humor, dat de kip jarenlang keurig bijgehouden wordt in zijn originele staat.
Wat de reden ook is, het is toch fantastisch als mensen zoals ik hier zoveel plezier aan mogen beleven. En daar mag die meneer trots op zijn.

 

 

 

 

 

Angst voor morgen

Angst voor morgen

Kent u dat? Het zorgen voor morgen?
Dan heb ik het niet over een spaarpotje om straks die mooie bank te kunnen kopen.
Of het verzorgen van een gebroken teen, zodat je er straks weer goed op kunt lopen.
Ik heb het over dingen die nog niet gebeurd zijn. Die in aller waarschijnlijkheid ook nooit zullen ( of zelfs kunnen) gebeuren. Maar waar ik nu van wakker lig.

Leven in het nu

Ik ben niet alleen.
De mindfulness trainingen schieten de grond uit.
Mens, leef in het NU!

Trainen tegen angst

Ik ben bijna verlegen te zeggen hoeveel boeken ik heb gelezen over dit onderwerp. Hoeveel trainingen en therapieën ik heb gevolgd. Lang voordat mindfulness hip werd.
Ik heb van de meest beroemde, wijze mensen les gehad.
Waarom lukt het mij dan niet?????

Helpvolle omgeving

Iedereen probeert te helpen:
Je moet niet zo bang zijn.
Stress is niet goed voor je.
Je moet in het heden leven
Je moet niet zo denken

Theoretisch kan ik er zelf boeken over schrijven. Ik weet precies hoe het wel en hoe het niet moet. Wat wel zal werken en wat niet.
Ben ik dan echt zo dom dat het bij mij maar niet wil lukken. Ik wil zo graag.

Coach als vriendin

Ik heb haar wellicht eerder voorgesteld, maar misschien mag ik haar nogmaals noemen. Mijn vriendin is ook een hele goede coach. Daarbij kent ze me door en door.
Voor het eerst in 50 jaar kwamen we bij de kern. Dit wil ik zo graag met u delen, want het was voor mij een heel ander inzicht. Misschien heeft u er ook wat aan. Met toestemming van Ivonne:

Angst voor iets wat er niet is, is er niet, toch?

Reden dat ik soms bibberend in een hoekje zit bang te zijn voor wat er eventueel zou kunnen gaan gebeuren, is omdat ik een creativiteit heb die zeer ontwikkeld is.
Mijn fantasie is zo echt dat het werkelijkheid lijkt. Het gaat zo ver en is zo precies uitgedacht dat situaties die voor anderen als onwerkelijk aanvoelen en met een lach afgedaan worden voor mij vaak heel normaal lijken.
Ik heb immers al zoveel andere draken verslagen.

Bingo

Bingo!
Mijn vriendin spoort me aan:
Wat gebeurt er dan?
We krijgen ruzie.
Hoe ziet die ruzie eruit?
Schreeuwen,schoppen, slaan en dan roddelen over elkaar.
Wat wordt er gezegd, tegen wie, hoe reageren zij?
Ik zal niet het hele proces doorlopen maar ik wil graag aangeven dat dit niet zomaar na een paar minuten afgelopen is.
Oh nee.

Fantasie gaat ver

De meest uiteenlopende scenarios komen voorbij.
Waar anderen om ons heen met open mond zitten te luisteren ga ik door. Ik kan het namelijk altijd nog groter maken. Nog enger. Nog sterker. Nog erger.

Aanmoediging

Mijn vriendin gaat zelfs verder dan aanmoedigen, ze gaat mij prijzen:
Wat heb jij een enorme fantasie! Wat een geweldige creativiteit!
Wat heerlijk om jou zo bezig te zien en deel te mogen zijn van die creaties…
Mijn angst slaat om in trots.
Tsja, eigenlijk  best wel knap van mij dat ik zo kan denken.

Talent

Voor het eerst zie ik wat er gebeurt in mijn hoofd. Ik mag dit omarmen en het ervaren als een waardevol talent in plaats van een negatieve blokkade die me altijd maar in de weg zit.
In plaats van een bangerik ben ik eigenlijk een hele stoere meid.
Wat een avonturen heb ik al beleefd. Alleen in mijn hoofd. Wat een rijkdom.

Angst slaat om als je beseft dat je er creatief mee om mag gaan..
Dat je angst mag vastpakken en zeggen: wat zullen we nu eens samen verzinnen.
Welk avontuur gaan we nu samen aan.

Ervaringen delen

Zoals altijd nodig ik u van harte uit om uw ervaringen te delen.
Ik ben erg benieuwd of er ideeën zijn en wat u van bovenstaande vindt.

Met dank aan Ivonne Meeuwsen

 

 

 

 

 

Moestuinpotjes

Moestuinpotjes

“Mevrouw, heeft u nog moestuinpotjes?”
“Nee sorry jongens, ik spaar ze zelf.”
“Ja, leuk he?”, zegt de mevrouw achter mij in de rij, “voor de kleinkinderen.”
Ik knik instemmend en stop ze stiekem diep in mijn tas weg.
Om iedere week zo snel mogelijk langs de dranghekken te rennen zonder die bedelende snoetjes aan te hoeven kijken. Een klein gevoel van jaloezie onderdrukkend.

Acties

Ik ben gek op acties en deed tot voor kort bijna met alles mee. Nu ben ik wat voorzichtiger geworden, maar voor sommige acties blijf ik te beïnvloeden.
Zoals de moestuinpotjes.
De eerste week moest ik mijn voorraad Unox soep aanvullen, want zeg eerlijk, je kunt niet genoeg soep in huis hebben. Voor als er onverwacht iemand mee wil eten.
Dat je er gratis een kweekbakje bijkreeg was bijzaak. Natuurlijk.
Bij het kweekbakje zit een handige kaart met instructies.

Groene vingers

Het is alom bekend dat mijn vingers vaak alle kleuren van de regenboog zien. Vooral de kleur blauw van inkt komt zeer regelmatig voor. De kleur groen hebben ze helaas nooit gehad. Hoe ik ook probeerde. Iedereen schudt meewarig het hoofd als ik weer met bloem of plant thuis kom.
Maar ik zeg u, dit keer gaat het lukken!

Moestuinpotjes sparen

Iedere week zit ik thuis al te rekenen wat de boodschappen me ongeveer gaan kosten, want stel je voor dat het net op een paar dubbeltjes onder de 15 euro of een meervoud daarvan uitkomt. Dan loop ik toch mooi een extra moestuinpotje mis.
Familieleden en enkele vrienden weten mijn “geheim” en sparen trouw mee.

Liefde voor spinazie en wortels

Na ieder tripje van de supermarkt wordt thuis de buit op het aanrecht uitgestald.
Slamix, daar heb ik er al 4 van, maar ik ben gek op sla dus dat is niet erg.
YES Worteltjes! Er wordt een vreugdedans in de keuken uitgevoerd.
Ik ben als een kind op kerstochtend. Zodra ik mijn ogen open doe spring ik m’n bed uit om naar m’n kweekbakjes te rennen. Zie ik al groen??

Moestuin

Trouw kijk ik iedere vrijdag naar het instructiefilmpje op het internet.
Daar lopen mensen die er heel veel verstand van hebben door megagrote moestuinen om al hun mooie kruiden en groenten te laten zien.
Ik kijk naar mijn sprietjes.
Ik hoor de mevrouw in het filmpje zeggen dat het vooral een zaak van geduld is.
Okeeeee, niet mijn sterkste kant.

Moesbalkon?

Ik geef de moed niet op.
Nu we een aantal weken verder zijn kan ik trots toegeven dat ik inmiddels mooie radijs-, sla- en wortelplanten heb verpot. Straks zijn ze sterk genoeg om naar buiten te gaan. Dan zullen jullie nog wel eens zien dat ik mijn piepkleine balkonnetje kan omtoveren in een heus moesbalkon.

Volgende actie

Wanneer komt de volgende actie????

 

De scharrelmens

Vriendinnen

Wat een voorrecht een aantal beste vriendinnen te hebben.
Mijn zus is tevens mijn beste vriendin, dan heb ik een beste vriendin die ik ken vanaf de kleuterschool. We kennen elkaar door en door en belangrijk en zeer bijzonder, we hebben echt nog nooit ruzie gehad. Zelfs niet als kinderen. Oud-collega’s waar ik lief en leed mee heb gedeeld tijdens werkuren en die nu nog als vriendinnen in mijn leven zijn.
En dan heb ik een paar vriendinnen (vrienden) die ik vanaf de eerste ontmoeting “kende.” Ken je dat? Die mensen kom je tegen, je kijkt elkaar aan en er is direct herkenning. Een soort van verliefdheid in een pure vorm. Je “valt” voor elkaar. Niet fysiek perse, maar je kijkt bij elkaar naar binnen en wat je ziet bevalt je.

Hokjes denken

Bovenstaande is om aan te geven hoe ik mijn 2 vriendinnen heb ontmoet waar ik gisteren een heerlijke dag mee doorgebracht heb. Het is zeker niet de bedoeling zelfs mijn vriendinnen in “hokjes te stoppen.”
Want toen ik in de trein onderweg was en wat uit het raampje staarde, keek ik naar binnen bij vele kantoorgebouwen langs het spoor. Grote, felverlichte zalen, waar tientallen mensen in hokjes naar een beeldscherm zaten te turen. Pauzes waren voorbij, niemand liep heen en weer. Iedereen zat achter een bureau, omringd door wandjes, waardoor er allemaal hokjes ontstonden.

Claustrofobie

Een beklemmend gevoel kwam over me. Ik kreeg haast geen adem. Plaatsvervangende claustrofobie. Heel heftig en heel onverwacht. Ik hoefde gelukkig nog net niet in een zakje te blazen, maar moest wel heel bewust ademhalen om rustig te worden.

Scharrelmens

Later bespreek ik dit waarop mijn vriendin me liefdevol aankijkt en zegt:
“Dat komt omdat jij een scharrelmens bent.”

Kuddedieren

Allereerst grote hilariteit, maar zij is niet voor niets de beste coach in Nederland, dus er school zeker ook iets van waarheid in. Hoeveel waarheid kwam ik achter na een heerlijk diepe discussie. De conclusie hiervan wil ik graag met u delen:
Wij mensen zijn allen kuddedieren. Daar is niets mis mee. Integendeel. Het is heel natuurlijk. Wij leven het prettigst lekker dicht bij elkaar, liefst met partner en kinderen. Wij hebben een sociaal leven en houden van regelmaat en een veilige, vertrouwde omgeving. Dit laatste geldt zeker ook op de werkvloer. Een dagelijks ritme, vertrouwde collega’s en werkomgeving, niet veel ups-en downs want dat brengt stress met zich mee. ’s Avonds na het eten en de afwas met een kopje koffie voor de buis, misschien later op de avond nog een borreltje en dan naar bed. In het weekend doen we leuke dingen want daar is het weekend voor. Uit onderzoeken blijkt dat dit een heel tevreden mens oplevert. Wij kunnen blijkbaar niet zonder regelmaat.
De meeste mensen zijn daar dan ook hun hele leven heel gelukkig mee en nogmaals daar is helemaal niets mis mee.

Vertrouwen

Een enkeling zegt op een goede dag: Nu wil ik het anders. Met de nadruk op NU.
Ik ken een waargebeurd verhaal van een leraar die voor zijn klas stond. Hij zat midden in zijn verhaal, kijkt naar buiten, legt zijn krijtje neer en zegt tegen zijn leerlingen: “Sorry mensen, vanaf nu zullen jullie het zonder mij moeten doen want ik heb een afspraak met de lente.” Hij stapt naar buiten en is niet meer terug gekeerd. Zonder ook maar enig idee wat hij met de rest van zijn leven zou gaan doen, zonder enig idee waar hij zijn huur van moest betalen aan het eind van de maand. Maar vooral zonder enige twijfel. Het enige wat hij op dat moment wist was dat hij nooit, maar dan ook nooit meer voor de klas wilde staan.
Hoe zou zijn omgeving hebben gereageerd? Zou zijn vrouw het leuk gevonden hebben? Wat zouden zijn vrienden hebben gezegd? Ik kan me er wel een voorstelling van maken….Maar hij had het vertrouwen dat,  omdat hij DAAR niet gelukkig was of ooit zou worden, er wat anders zou volgen. En dat gebeurde ook. Natuurlijk. Zo werkt dat.

Een scharrelmens.

Vrije uitloop mens

Een volgende stap is de vrije uitloop mens. Die gaat letterlijk nog een stapje verder. Die heeft zijn nestje al bij elkaar gescharreld. Die durft nu wat meer risico’s te nemen, zijn grenzen te verleggen. Sommige vrije uitloopmensen beginnen als scharrelmensen al aan deze stap. Die zijn avontuurlijk en vinden hun nestje half afgemaakt al goed genoeg om die extra stap te maken. Sommige scharrelmensen zijn wat voorzichtiger. Houden nog wat vast aan die oude gewoonten van valse veiligheid.

Wilde mens

Dan heb je als laatste stap de wilde mens. Die trekt zich van niets en niemand wat aan. Die maakt al zijn eigen regels. Ook hier is niets op tegen als je daarbij niemand kwetst of pijn doet. Persoonlijk hoef ik niet zo nodig een wilde mens te zijn. Ieder zo z’n ding.

Vrijheid

Ik ben op dit moment blij met mijn status als scharrelmens.
Nee, het is niet altijd makkelijk. Gaat het volgende opdrachtje door en levert het wat op? Dat klusje voor misschien 2 euro, daar misschien 5 euro. Nee, ik overdrijf niet. Ik klaag ook niet. Dat is scharrelen. Bij elkaar graaien, euro bij euro, om een nestje te bouwen.
Waarom? Omdat ik in mijn leven nog niet zo gelukkig ben geweest als op dit moment.
Omdat ik vrij kan ademen. Omdat dat gevoel van vrijheid niet in geld uit te drukken is.

PS- Bedankt alle lieve vriend(en)innen voor jullie vertrouwen en Ivonne en Agnes omdat jullie mijn staf van steun willen zijn.

 

 

 

 

Evolutie van de sok

Vandaag ga ik het hebben over de evolutie van de sok.
Nee, wacht even, het wordt best leuk en vooral ook erg interessant.

Ik begin even op een zijspoor: Voordat ik naar de USA vertrok was ik altijd een heel lief, braaf meisje. Niet dat al m’n verstand ingeleverd werd bij de douane maar na aankomst in Aspen werd er vooral de eerste jaren flink gefeest.
Ik kwam in Aspen in een tijd dat de hippiebevolking gezelschap kreeg van de (multi) miljonairs. Dat ging toen nog heel goed. samen en leverde interessante feestjes op. Naast de vaten bier stonden kratten Crystal champagne en tussen de houten bakken chips stonden zilveren schalen met cocaïne. Nou heb ik van dat laatste nooit gesnoept, niet al m’n verstand was verloren gegaan, maar de marihuana sigaretten werden gerookt als bij ons in Nederland de shag. De sigaretjes gingen van hand tot hand.

Ik leerde op 1 van die feestjes een leuke jongen kennen, die me na een paar dates uitnodigde voor een romantisch avondje bij hem thuis. Hij speelde piano en in zijn cabin aan de rivier stond een vleugel die bijna de hele ruimte innam. Hij had heerlijk gekookt, netjes de tafel gedekt en zou daarna een muzikale show weggeven op de piano.
De plannen waren goed. Hij maakte echter een cruciale fout door mij een pretsigaretje aan te bieden voor het eten. Tevreden keek ik om me heen tot mijn blik bleef steken op de sok. Tot mijn grote vreugde kleefde er ongeveer een meter van de grond een grote witte sportsok, maatje 48, tegen de muur.
Die arme jongen had de avond daarvoor in grote haast z’n sokken uitgetrokken en weggeslingerd. Voor mijn bezoek heeft hij snel alles van de grond opgeraapt  en totaal de sok over het hoofd gezien die zich vastberaden tegen de muur had geklemd.
Dit bezorgde mij zo de slappe lach dat die de hele avond niet meer overging. Weg romantiek. Weg relatie.

Zo’n slordige 1,5 miljoen jaar geleden liep de eerste “moderne mens” op aarde. Daarvoor waren er al wel wat beesten geweest die op ons leken, maar blijkbaar hebben ze uitgevogeld dat de mens waar wij nu het meeste op lijken ongeveer 1,5 miljoen jaar geleden over de aarde struinde. Op zoek naar voedsel.
Pas in de 8e eeuw voor Christus werd de sok uit gevonden.
Ik lieg het niet. Dit betekent dat 100.000enden jaren onze voorouders op blote voeten hebben rondgedarteld. Ze zullen wel wat aan hun voeten hebben gebonden wat dienst moest doen als schoen maar lekkere warme sokken kenden ze niet.
Dan te bedenken dat er ook nog een ijstijd of 2 voorbijgeschoven is in die tijd en ik voel me erg verbonden met mijn oerzusters.
Het is een bekend feit dat vrouwenvoeten altijd een paar graden kouder zijn dan mannenvoeten. Dus kun je je voorstellen dat je na een dag over sneeuw en ijs gesjokt te hebben je gezellig ’s avonds onder je berenvel je koude poeties liefdevol tegen die van je man aan wilt vleien. Volgens mij is daar de evolutie even gestopt want ik denk niet dat de reactie van de kerels in onze tijd iets veranderd is van die van hun voorvaders…

Dus uiteindelijk, zo’n 8 eeuwen voor Christus was er een slimme Griek die bij zichzelf dacht: Genoeg is genoeg! Ik ga een soccus ( ja, Griekse naam voor sok) uitvinden.
Hij pakte een lap stof en maakte er een soort zak voor je voeten van.
En dat is het in feite nog.
In eerste instantie was de sok vooral bedoeld om de voeten warm te houden. Totdat er op een mooie, maar bloedhete dag een paar Romeinen met zweetkakkers in hun sandalen de lange weg naar het viaduct afsjokten en tegen elkaar zeiden: De sok gaat ook ’s zomers aan- zo glijden we niet uit onze sandalen.
Zo is de beruchte sok in sandalen ontstaan.

Echt waar! De feiten zijn vaak leuker dan alles wat je erbij fantaseert.

OK. ik geef toe dat vooral in de laatste jaren fabrikanten op zoek zijn om de sok op te leuken. Er worden tenen aan gebreid, allerlei strikken, knopen en kantjes verzonnen.
Maar na een paar wasbeurten blijft er toch een soort zak voor je voeten over.
De sok is hier overigens zelf ook zeer ontevreden over. Die probeert dan ook al tijden te ontsnappen. Hoe vaak stop je 2 sokken in de wasmachine en hou je er maar 1 over? Dat bedoel ik.

Ik doe hierbij dan ook een vriendelijk maar dringend beroep op alle uitvinders:
Het is hoog tijd voor de volgende evolutiestap van de sok.
Mijn verwachtingen zijn hoog!

FAIRLINGO

Communicatie

In deze wereld van steeds snellere communicatie verbaast het me dat we vaak niet weten hoe we met elkaar mogen communiceren.
Kortaf, onvriendelijk, snauwerig…Alsof we elkaar al van te voren niet aardig mogen vinden. Een veel gehoorde klacht is dan ook dat de service tegenwoordig ver te zoeken is. Hoe verfrissend is het om een bedrijf te vinden dat nog “ouderwetse” service biedt.

fairlingo

Zoals u wellicht weet ben ik de laatste maanden druk bezig een nieuwe carriere op te bouwen. Als vertaalster/schrijfster. Daar komt best heel veel bij kijken. Alle tips zijn daarom meer dan welkom. Ik was dan ook heel blij met de tip van een vriendin om eens de site van fairlingo te bekijken.

Vertaalbureau Perfect

Een nieuw, en voor zover ik weet uniek, concept voor vertaalwerk. Ontstaan uit het bekende Vertaalbureau Perfect, geleid door dhr. Sam van Gentevoort.
Waarom is fairlingo uniek? Vooral vanwege de aanpak. Zakelijk maar zeer betrokken. Vriendelijk en enthousiast.

Kracht van fairlingo

Een tekst mag je nooit letterlijk vertalen. Dan kun je er net zo goed een vertaalmachine achter zetten. De kunst is om de inhoud opnieuw te schrijven in een andere taal. Maar wel zo, dat er niets van de oorspronkelijke betekenis verloren gaat.
Je kruipt als het ware in het hoofd van de opdrachtgever.
En hier komt de kracht van fairlingo om de hoek kijken. Door de persoonlijke aanpak blijft de klant heel nauw betrokken bij het vertaalproces.

Luisteren

Een van de belangrijkste vormen van communicatie is luisteren. Dat lijkt logisch, maar helaas gebeurt het veel te weinig. Hoe vaak heb ik  een schriftelijke vraag gesteld om daarop een vage verwijzing te krijgen of, nog erger, een antwoord wat in de verste verten niets te maken had met mijn vraag.

Vakkundig

Ik kan u verzekeren dat dit absoluut niet het geval is bij fairlingo.
Als beginnend vertaler stel ik liever vragen dan dat ik in het wilde weg maar wat ga zitten proberen. Iedere keer werd daar zeer geduldig, uiterst vriendelijk en vakkundig op gereageerd. Heel prettig. Een succesvol bedrijf weet dat het belangrijk is een open communicatielijn te houden met opdrachtgevers en werknemers. Fairlingo is in dit opzicht meer dan geslaagd.

Uitnodiging

Ik nodig u van harte uit de site te bekijken. Uw tekst krijgt alle aandacht en respect die het verdient.
Als vertaler hoop ik nog heel veel mooie opdrachten te mogen doen bij fairlingo.

Voor meer informatie:
www.fairlingo.com
www.Vertaalbureau-Perfect.nl

 

 

Kleur de dag!

Familiekwaal

Al sinds heel jonge leeftijd hebben de dagen van de week voor mij een kleur.
Toen dit enige tijd geleden ter sprake kwam gaf mijn nicht aan precies hetzelfde te doen. Hoe grappig! Zou het een familiekwaal zijn of hebben meer mensen deze gewoonte? En waarom? Misschien wel omdat wij met zintuigen uitbeelden. In ons geval met kleur, maar het zou me niet verbazen als mensen ook een geur hebben bij de verschillende dagen van de week.

Kleuren van de week

Woensdag heeft bij mij de kleur rood. Donderdag is groen, vrijdag duidelijk paars.
Zaterdag krijgt bruin, zondag oranje en maandag is blauw.

Ik weet het: Ik heb dinsdag overgeslagen.
Dinsdag krijgt van mij geen kleur. Ik ga het proberen uit te leggen. Dinsdag is net geen wit, net geen geel, net geen groen of bruin.
Het hangt er allemaal een beetje tussen in. Net als de dag zelf. Dinsdag hangt er een beetje bij. Hij mag meedoen in de week, maar niet van harte.

Dagen van de week

Zaterdag en zondag zijn fijne dagen. Lekker weekend en ook al moet je werken er hangt een weekend sfeer. Iedereen is vrolijk. Er worden bloemen gehaald, afgesproken met mensen die je leuk en lief vindt,  lekker gegeten. Vroeger aten we makkelijk op zaterdag wat meestal patat of pannenkoeken of soep met een lekker broodje betekende, voor ons kinderen feest. En zondag kwam er “zondagseten” op tafel. Net even wat anders dan door de weeks.

Maandag is het begin van een nieuwe week en in plaats van een maandaghumeur heb ik deze dag altijd een fijne dag gevonden. Een nieuw begin, een uitdaging. Zin in de nieuwe week!
Woensdag breekt zo lekker de week. Als kind werd er iedere woensdagmiddag naar de bibliotheek gegaan. Boekjes uitzoeken en dan lekker thuis lezen met een schaaltje chippies en een kopje thee. Gezellig, knus. Of er waren verjaardagsfeestjes. Zoiets blijft hangen voor de rest van je leven.
Donderdag had vooral altijd een avond om naar uit te kijken. Een avondje naar de grote stad want alle winkels zijn op donderdag open. Naar de film. En/of een club. Echt waar, de meeste leuke vrijetijdsclubs zijn op donderdagavond! Kijkt u het maar na. Voor mij betekende dit de laatste jaren t’ai chi en qi gong een hele donderdagavond lang. Heerlijk.
En vrijdag, misschien wel de allerleukste dag van de week. Afronden (op kantoor met een borrel) waar je mee bezig was en dan het begin van een weekend. Vol met plannen en opwinding. Ook de eerste dag van een weekendje weg.
Ik weet het: Ook hier heb ik de dinsdag er even tussen uit gelaten.

Arme dinsdag

Arme dinsdag. Ik weet niet wat ik met je moet. Als het aan mij had gelegen had ik je uit de week gehaald. Maar je zit er nu eenmaal in en ik moet het met je doen. Jij kan er ook niets aan doen dat je er zo bij hangt. Dus het spijt me. Ik heb m’n best gedaan je leuk te gaan vinden door de jaren heen. Maar je blijft voor mij een kleurloze klunsdag.

Blij dat het morgen weer rood is.