Mijn flatje heeft twee piepkleine balkons. Aan de achterkant en aan de voorkant. Ik ben er ontzettend trots op en blij mee. Jammer genoeg heb ik geen tijd voor een grote tuin, want ik hou van tuinieren. Dus moet er zoveel mogelijk op de balkons gestouwd worden. Allereerst planten in bakken en aan haken. Achter mag een bloemenzee worden, voor heb ik meer zon en is geschikt voor een groenten- en kruiden balkon.

Groene vingers

Mijn vingers zijn vaak blauw. Dat komt omdat mijn pen lekt en ik schrijf. Buiten de blauwe kleur kunnen ze allerlei kleuren aannemen, behalve groen. Ik heb het geprobeerd. Wat heb ik het geprobeerd! Ik heb er heel veel voor over om groene vingers te kweken, maar helaas. Tot nu toe zonder enig succes.

Voorbereiding

Vorig jaar had ik me goed voorbereid. Ik had allerlei tijdschriften gekocht en gegoogeld wat ik wanneer zou moeten planten. Vooral voor een moestuintje is dat belangrijk. Ik moest verticaal, las ik. Anders hadden de planten niet genoeg ruimte op mijn balkonvloer. Dus de hoogte in. Ik had iemand zo gek gekregen een prachtige tafel/kast in elkaar te timmeren, waar mijn plantjes steun hadden om tegen de muren op te klimmen.

Hilariteit.

De meeste zaadjes bleven zitten waar ze zaten. Een enkele slaplant stak z’n bladeren boven de grond om dan direct door te schieten naar een plant van 2 meter. Vrienden hoeven maar met hun vingers te knippen en er staat een moestuin waar de hele straat een jaar van kan eten. Prachtige bloementuinen die zo in een chique tuinblad passen, schieten uit de grond om mij heen. Ik kan nog geen kleine salade voor 1 persoon bij elkaar groeien.

Verwend

Ik ben er achter waar het door komt. Ik verwen mijn kruiden en groenten planten te veel. Ze krijgen allereerst biologische potgrond. Dan zet ik ze, precies zoals aangegeven in alle regels, zoveel centimeters uit elkaar. Beetje water iedere dag. Niet te veel, niet te weinig. Hetzelfde geldt voor zon en schaduw. En ik praat. Ik heb hele gesprekken. In een toon waarop je tegen dieren en baby’s praat. Zachtjes en teder. Ik zing zelfs.

Bloemen

Reageren bloemen anders? Welnee. Terwijl ik de dode bloempjes eruit haal en ze intussen zacht maar stevig aanmoedig geven ze mij antwoord door hun kopjes te laten hangen. De bladeren hangen al slap langs de steel. Ik beloof ze extra voeding speciaal voor bloemen op het balkon, maar niets.

Nooit opgeven

Toch blijf ik ieder jaar weer proberen. Vorige week zaterdag stond ik weer enthousiast met mijn armen halverwege in de potgrond. Nu gaat het me lukken. Mijn bakken zijn gevuld, met nog net geen dode planten, mijn sfeerverlichting hangt, mij bistro setje staat tussen al dit moois. Ik zit er iedere vrije, droge minuut. Pakken wat ik pakken kan. Ik heb vele complimentjes gekregen van de buren. ‘ Het is net een Italiaans balkon, oergezellig.’ Nog wel. Ik blijf zingen en praten, misschien gaan mijn planten me ooit begrijpen.

Superhelden

IN VERBAND MET HET STARTEN VAN MIJN EIGEN BEDRIJF: TEKSTBUREAU ELLEN SOMMER, HEB IK DE VOLGENDE SUPER VERHALENACTIE VOOR JE…

IEDERE VRIJDAG EEN NIEUW VERHAAL OP JE E-MAIL: HERKENBAAR, MINDFUL, HUMORISTISCH, GEZELLIG EN LEKKER LEESBAAR. MIJN VERHALENACTIE: 52 WEKEN VOOR EEN TIENTJE PER JAAR! IK ZEG: DOEN!

STUUR ME EEN MAIL NAAR TEKSTBUREAUELLENSOMMER@GMAIL.COM

Superhelden

We kennen het allemaal: spanning. Spanning is niet per definitie slecht voor ons, als het maar geen stress veroorzaakt. Want hoe ga je daarmee om? Nee, niet schrikken, ik ben niet de zoveelste ‘goeroe in mijn vrije tijd’. Ik weet ook niet de antwoorden waar iedereen krampachtig naar zoekt. Een vriend zei het zo treffend: ‘ Ik word helemaal stapel gestresst van al die antistress zelfhulpboeken. Hoe meer ik lees, hoe meer ik erachter kom dat ik het toch allemaal fout doe.’ Juist. We hollen met z’n allen naar de yoga, de mindfulness, de ontspanningscursussen. De new-age boeken over hoe je jezelf kunt verbeteren en nu eindelijk gelukkig kan worden, verkopen als chips. (Ik hou niet zo van koek.) Zou het dan eindelijk deze keer wel lukken? Word ik nu die superman of supervrouw die ik moet zijn? Ik wil niet negatief doen, maar ik zeg je nu vast: nee. We moeten, we moeten en we moeten nog meer. Genoeg!

Natuurlijk is dat gemakkelijk gezegd. We komen allemaal in situaties waarin je iets moet. Het kan zijn dat je ergens geen zin in hebt. ‘Dan maak je maar zin,’ zei mijn moeder vroeger altijd. Gek genoeg werkt dat vaak. Even zin maken om de afwas te doen, zet een muziekje op, want je

moet het jezelf wel leuk maken en voor je het weet is het nare klusje klaar. Dan zijn er dingen waar je tegenop ziet, die je echt niet wil maar die moeten. Ik denk aan een bezoek aan de tandarts. Die van mij is een hele lieve, maar het kost me altijd veel moeite een afspraak te maken. Ik wil niet, maar ik moet. Anders heb ik straks een slecht gebit en dat wil ik helemaal niet. Prioriteiten.

Maar de lastigste vind ik, is als je ergens vreselijk tegenop ziet, terwijl het één van de leukste dingen is die je doet. Mijn neefje van vier jaar zit met een bedrukt gezichtje aan de ontbijttafel. Hij heeft net twee weken vakante gehad en moet nu weer naar school. Hij vindt school ontzettend leuk. Hij heeft veel vriendjes en er is speelgoed dat hij thuis niet heeft. Zijn juf is lief, maar zij krijgt een baby’tje en nu heeft hij even een andere juf. Hij kent z’n nieuwe juf al een beetje, want het is de moeder van een vriendje. Hij vindt haar ook lief. Waarom doet z’n buikje dan zo raar? Dapper loopt hij aan de hand van zijn moeder het schoolplein op. Als zij hem vraagt of het een beetje gaat, antwoordt hij: ‘Ja, want ik ben nu Spiderman. En Spiderman is nooit bang. Dus als ik Spiderman ben, dan ben ik ook niet bang.’ Hij vond de held in zichzelf.

Mijn buikje doet ook raar terwijl ik dit schrijf. Schrijven is het allerleukste wat ik ken. Het is niet alleen een hobby, het is mijn leven. Waarom dan dat rare gevoel in mijn buik? Omdat ik weet dat ik dit met jullie ga delen. Dan gaat het de wijde wereld in. En natuurlijk ben ik net als iedereen:

dan moet het wel perfect zijn. Dan moet iedereen het leuk vinden. Iedereen moet enthousiast vertellen hoe leuk Ellen schrijft, want alleen dan kan ik doorgaan met mijn leven als schrijver. Moeten, moeten, moeten…

Vind ik mezelf dan zo belangrijk? Waarom neem ik mezelf zo serieus? Als dit een flop wordt, vergaat de wereld dan? Mag ik het dan nog een keer proberen? Heb ik geen superheld? Waar is die held met wie ik me kan identificeren? Er zijn toch mensen die een voorbeeld voor mij zijn? Jazeker. Ik heb stapels schrijvers die grote voorbeelden voor mij zijn. En die enorm onzeker zijn. Zelfs nog na een aantal best-sellers. Als ik hun onzekerheid leer kennen, zijn ze dan ineens geen superhelden meer? Nee, integendeel. Ze worden me nog meer dierbaar. Ik kan me identificeren en vind het ergens nog wel interessant en zelfs charmant, als ik met kromme tenen een interview zie of lees, waarin ze volkomen ‘afgaan.’

Als je volwassen wordt, dan begrijp je dat juist superhelden dingen doen die anderen niet doen. Dat ze er voor kiezen een buitenbeentje te zijn. Kom ik in het echt de Hulk tegen dan zal ik niet gauw gezellig een kopje koffie gaan drinken met zo’n groot, groen geval. Ondanks al mijn overtuigingen dat ik niet discrimineer. Ik laat de kans liggen en mijn neefjes zullen mij niet begrijpen. Dat was een aantal jaren geleden anders toen ik in Los Angeles kwam en bij the Theatre allerlei levensgrote poppen zag, waarmee je op de foto kon. Omdat ik wist dat mijn oudste neefje (toen 5, nu 11) een grote fan van ‘Mario’ was, heb ik me laten fotograferen met die poppenheld. Bij het zien van de foto was ik ook gelijk gestegen tot ‘supertante’ . Ik kreeg daarna een mooi gekleurde tekening van Mario, getekend door mijn neefje, met de woorden ’Want jij kent hem in het echt.’

Zou ik mijn superhelden in het echt willen leren kennen? Ik zeg meteen ja, als ik denk aan de verlegen Noorse schrijver Karl Ove Knausgard. Een droom om hem ooit te spreken. Maar het gesprek zal waarschijnlijk een grote desillusie worden. Ik zou te verlegen zijn om hem de dingen te vragen die ik het liefst wil weten over het schrijversvak. En hij zal te verlegen zijn om daarop antwoord op te geven. Het is daarom maar goed dat we superhelden op een voetstuk plaatsen en ze daar lekker laten staan. Gelukkig groeit, als wij groeien, ook de held in onszelf. We bouwen zelfvertrouwen op. We hebben een kring supporters om ons heen, die ons aanmoedigt. Mis je zo’n kring in je directe omgeving? Weet dan dat er heel veel mensen achter je staan. Ook al ken je ze niet allemaal persoonlijk. Ik ben er één van. Voor mij ben jij mijn superheld!

Geloof in jezelf, maak er een geweldig weekend van en wil je reageren? Ik hoor heel graag wie jouw superheld is en wat je van dit verhaal vindt.

Met lieve groeten,

Ellen

en vind het ergens nog wel interessant en zelfs charmant, als ik met kromme tenen een interview zie of lees, waarin ze volkomen ‘afgaan.’

Als je volwassen wordt, dan begrijp je dat juist superhelden dingen doen die anderen niet doen. Dat ze er voor kiezen een buitenbeentje te zijn. Kom ik in het echt de Hulk tegen dan zal ik niet gauw gezellig een kopje koffie gaan drinken met zo’n groot, groen geval. Ondanks al mijn overtuigingen dat ik niet discrimineer. Ik laat de kans liggen en mijn neefjes zullen mij niet

en vind het ergens nog wel interessant en zelfs charmant, als ik met kromme tenen een interview zie of lees, waarin ze volkomen ‘afgaan.’

Als je volwassen wordt, dan begrijp je dat juist superhelden dingen doen die anderen niet doen. Dat ze er voor kiezen een buitenbeentje te zijn. Kom ik in het echt de Hulk tegen dan zal ik niet gauw gezellig een kopje koffie gaan drinken met zo’n groot, groen geval. Ondanks al mijn overtuigingen dat ik niet discrimineer. Ik laat de kans liggen en mijn neefjes zullen mij niet

VERHALENACTIE

DIT VERHAAL IS EEN CADEAUTJE. WIL JE OOK GEBRUIK MAKEN VAN DEZE VERHALENACTIE EN IEDERE WEEK EEN VERHAAL ONTVANGEN OM LEKKER HET WEEKEND IN TE GAAN? DAT VOOR MAAR ÉÉN TIENTJE IN HET JAAR? STUUR ME DAN EEN BERICHTJE EN IK STUUR JE DE INFORMATIE OVER DE VERHALENACTIE.

IK BEN AFGESTUDEERD AAN DE SCHRIJVERSACADEMIE, MET ALS SPECIALISATIE ROMANS EN KORTE VERHALEN. OP DIT MOMENT ZIT IK IN DE BIJSTAND, WAAR IK ZO SNEL MOGELIJK UIT WIL. IK WERK HARD EN VRAAG JE HULP.  JE KRIJGT ER IETS BIJZONDERS VOOR TERUG EN DE VOLDOENING DAT JE EEN MEDEMENS HEEL GELUKKIG MAAKT DOOR OP EIGEN KRACHT VERDER TE KUNNEN GAAN!

NAAST VERHALEN SCHRIJVEN VERZORG IK OOK VERTAALWERK, VAN NEDERLANDS NAAR AMERIKAANS-ENGELS V.V. IK HEB TWINTIG JAAR IN DE USA GEWOOND, DUS IK KEN DE GEBRUIKEN, UITDRUKKINGEN EN GEWOONTEN ALS EEN NATIVE.

GRAAG VERZORG IK OOK ARTIKELEN, BLOGS EN VERHALEN.

HELEN VAN SEKSUEEL MISBRUIK, HET TRAUMA VOORBIJ

Kun je helen van seksueel misbruik? Één op de vier vrouwen en één op de zes mannen worden of zijn seksueel misbruikt voor hun zestiende jaar. Niet ergens ver weg in het buitenland, maar hier, in ons eigen Nederland. 

Ivonne Meeuwsen en Agnes van der Graaf hebben samen de organisatie: Hulpverlening na seksueel misbruik

Helen-van-seksueel-misbruik

Hoe is jullie organisatie ontstaan?

Het is een beetje vanzelf gegaan. Ik (Ivonne) heb zelf een achtergrond van seksueel misbruik. Nadat ik werkloos werd vanuit mijn werk bij Jeugdzorg ben ik voor mezelf begonnen. In eerste instantie als online coach en later ook vanuit mijn thuispraktijk. Er hangt nog veel schuld en schaamte rond seksueel misbruik. Het feit dat ik hulpverlener ben, maar ook zelf heb meegemaakt hoe het is om seksueel misbruikt te worden, maakt de drempel wat lager voor mensen om contact met mij op te nemen.

Jij en Agnes

Zij is mijn partner. Wij zijn een hecht team. Agnes kijkt al mijn teksten na, geeft inhoudelijk veel input en verzorgt de lay-out van mijn boeken. Zij is degene die mij gestimuleerd heeft om mijn boek ‘Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij!’ uit te gaan geven. Dit boek had als laatste hoofdstuk een lijst met hulpverleners moeten krijgen. We zijn aan het zoeken gegaan, maar konden weinig mensen vinden die gespecialiseerd zijn in dit onderwerp. We dachten: ‘Daar moeten we wat mee.’ Dat was de aanleiding voor ons om samen ‘Hulpverlening na seksueel misbruik’ op te zetten.

Wat doen jullie met internet?

We hebben een internetsite: hulpverlening na seksueel misbruik, waar therapeuten die werken met slachtoffers van seksueel misbruik zich voor kunnen aanmelden. We hebben met elke therapeut een intakegesprek, zodat we een goede indruk hebben van het werk dat de therapeut doet. Welke therapie je nodig hebt, is voor iedereen anders. Meestal is het voldoende om naar de profielen te kijken op onze site als je een therapeut zoekt. Kom je er niet uit, dan kun je voor een kennismakingsgesprek komen en dan gaan we samen kijken welke therapie, op dit moment, bij jou past. Het is belangrijk voor ons dat onze website heel laagdrempelig is. Er hangt nog zoveel schaamte rond dit onderwerp. Als slachtoffer, wij gebruiken trouwens liever het woord overlever, van seksueel misbruik, heb je geleerd je mond te houden. Je hebt lang met een groot geheim rondgelopen. Dit te doorbreken, kost je heel veel moeite en enorm veel moed.

Wat doen jullie nog meer?

Wij organiseren ongeveer twee keer per jaar een symposium rond een bepaald thema. Dit wordt goed bezocht door hulpverleners. Informatie hierover vind je terug op onze website. Daarnaast schrijf ik (Ivonne) boeken rondom seksueel misbruik en we hebben een uitgeverij.

Kun je helen van seksueel misbruik?

Absoluut. Ik zeg niet dat het gemakkelijk is. Ik heb zelf tien jaar verschillende therapieën gevolgd. Je moet constant je grootste angsten onder ogen zien. Dat valt niet mee. Sommige mensen kiezen er daarom ook voor om deze weg niet in te gaan. Dat is heel persoonlijk. Ik heb er wel voor gekozen en ik kan zeggen dat het zo de moeite waard is. Gemakkelijk? Nee, ik maak het niet mooier dan het is. Het is vreselijk moeilijk. Maar ik ben nu vrij. Je zult altijd herinneringen blijven houden, maar zoals mijn therapeut het zo mooi aangaf: ‘Je loopt met een zware ketting en bal aan je voeten, zoals in een gevangenis. Pak je de bal op, dan is hij nog net zo zwaar, maar het loopt al wel wat gemakkelijker.’ Helen is het bewust aankijken van je herinneringen, er niet van weglopen. Dan worden het uiteindelijk ‘normale’ herinneringen. Je haalt de zware lading eraf. Mensen zeggen dat je met seksueel misbruik levenslang hebt, maar dat weiger ik. Het leven is geen sprookje, maar een gelukkig, volwaardig bestaan is mogelijk. Ook na seksueel misbruik. 

Hoe is het voor partners van mensen die seksueel misbruikt zijn?

Wat doen jullie met internet?

We hebben een internetsite: hulpverlening na seksueel misbruik, waar therapeuten die werken met slachtoffers van seksueel misbruik zich voor kunnen aanmelden. We hebben met elke therapeut een intakegesprek, zodat we een goede indruk hebben van het werk dat de therapeut doet. Welke therapie je nodig hebt, is voor iedereen anders. Meestal is het voldoende om naar de profielen te kijken op onze site als je een therapeut zoekt. Kom je er niet uit, dan kun je voor een kennismakingsgesprek komen en dan gaan we samen kijken welke therapie, op dit moment, bij jou past. Het is belangrijk voor ons dat onze website heel laagdrempelig is. Er hangt nog zoveel schaamte rond dit onderwerp. Als slachtoffer, wij gebruiken trouwens liever het woord overlever, van seksueel misbruik, heb je geleerd je mond te houden. Je hebt lang met een groot geheim rondgelopen. Dit te doorbreken, kost je heel veel moeite en enorm veel moed.

Wat doen jullie nog meer?

Wij organiseren ongeveer twee keer per jaar een symposium rond een bepaald thema. Dit wordt goed bezocht door hulpverleners. Informatie hierover vind je terug op onze website. Daarnaast schrijf ik (Ivonne) boeken rondom seksueel misbruik en we hebben een uitgeverij.

Al vrijwel aan het begin van mijn coachingspraktijk had ik veel aanmeldingen van juist de partners van mensen die seksueel misbruikt zijn. Ga er maar aan staan: je wordt verliefd en je partner zegt dat zij/hij seksueel misbruikt is, of je komt er na jaren pas achter. Het heeft invloed op alle facetten van je relatie. Ik heb daarom ook het boek:’Partners in beeld. Seksueel misbruik raakt het hart van de relatie’ geschreven en gepubliceerd. Een boek vol handvatten en herkenbare verhalen van en voor partners.

#Metoo, een bevrijding of een belasting?

Allebei. En meer. Het is natuurlijk ontzettend fijn dat een groot deel ontkenning weg is. Het wordt bespreekbaar gemaakt. In ieder geval wordt erkend dat seksueel misbruik bestaat. Voor mensen die midden in een helingsproces zitten, kan het ook een last zijn. Het proces kan in een stroomversnelling raken, waar ze nog niet altijd aan toe zijn. Ineens kunnen ze er niet meer omheen. Het is elke dag op de televisie, in elke krant die je openslaat en op alle social media. Ga je naar buiten met je verhaal dan zullen er consequenties zijn. Een familie kan uit elkaar vallen. Mensen kunnen je kwetsen door te reageren met: ‘Ben je daar nu nog niet overheen?’, ‘Ik geloof je niet’ of ‘Je zal wel aanleiding gegeven hebben.’ Juist dit soort reacties kunnen heel traumatisch zijn.

Waar ligt de grens?

Dat is voor iedereen anders. Ben je er niet zeker van of de ander het prettig vindt als jij, bijvoorbeeld, je arm om hem/haar legt, vraag het. In principe is iedere aanraking, zonder toestemming van de ander, grensoverschrijdend. Wat is er mis met onze communicatie? Waarom wordt er niet veel meer over gesproken? Gevraagd? Dat taboe mag doorbroken worden. Wij zijn in Nederland erg progressief wat betreft seks. We komen het in tijdschriften tegen, op tv, in reclames, maar een gewone vraag stellen aan een ander is raar. Dat zijn we niet gewend. Daar willen we niet over praten. ‘Waarom fluit je naar me?’ ‘Ik vind je aantrekkelijk.’ ‘Dat is aardig van je, maar ik heb liever dat je me dat zegt in plaats van te fluiten alsof ik een hond ben. Ik voel me daar niet prettig bij.’ ‘Okee.’  We maken ons er allen schuldig aan. We zijn bang open te zijn naar de ander.  Het zal dus nog wel een tijdje duren, voordat we zo ver zijn in onze ‘communicatie-evolutie’.

Wat betekent voor jullie #ikluister?

Ja, dat is ons antwoord op de #metoo-beweging, om het zo even te noemen. Luisteren is zo belangrijk. Dan kom je meer te weten over de persoon achter #metoo. Daar maken we onvoldoende gebruik van. We blijven hangen in het slachtofferverhaal. Je kunt zeggen dat ook jij het hebt meegemaakt. En dan …? Als het blijft bij: ‘Och wat erg voor je, jij ook al?’, dan schiet #metoo zijn doel voorbij. Wij zeggen: #ikluister. Jij mag je verhaal kwijt. Ik ben er voor je.

Mocht de inhoud van dit interview iets hebben getriggerd, of iets hebben losgemaakt en wil je er met iemand over praten? Neem dan alsjeblieft contact op met een hulpverlener, met Ivonne of Agnes via hun site: hulpverlening na seksueel misbruik.

Volgende week vervolg

Volgende week vertellen Ivonne en Agnes alles over een heus ‘Hel(d)en van seksueel misbruik’ Gala waar ze mee bezig zijn.

Boekenlijst

Ivonne heeft  inmiddels vijf boeken geschreven, de zesde is in de maak.

Boekenlijst:

  1. Helen van seksueel misbruik. Het trauma voorbij
  2. Partners in beeld. Seksueel misbruik raakt het hart van de relatie.
  3. Hulpverlening na seksueel misbruik. Wegwijzer in traumaland.
  4. Jeugdzorg en seksueel misbruik. Gemengde leefgroepen, ja of nee?
  5. Zwangerschap na seksueel misbruik.