Op een klein stationnetje

Koude perrons

Het is koud en het tocht.
Zoals op ieder treinstation in Nederland.
Ik ben geneigd naar binnen te gaan, maar daar staan de deuren tegenover elkaar open en tocht het nog meer.

Wachten

Ik heb net mijn aansluiting gemist en moet een half uur wachten. Dan maar de tijd verdrijven met het leukste wat er is: mensen kijken…
Aan de overkant lopen twee jochies vlak langs het spoor. Als er een sneltrein aankomt worden ze meegesleurd. Het zweet staat in m’n handen als ik er aan denk, maar gelukkig heeft moeder het in de gaten en trekt ze met een ruk terug naar veiliger gebied. Onder luid gebrul trouwens, maar al snel hebben ze een ander spelletje ontdekt en is het protest gauw vergeten.

Niet mee bemoeien

Een keurige zakenman van in de dertig rent het perron op. Hij zwaait met zijn aktetas naar de conducteur om aan te geven dat hij persé met deze trein mee wil. Hij kan even niets roepen want er steekt een stokje van een lolly uit zijn mond recht naar voren.
Voordat ik het in de gaten heb roep ik bezorgd: “In je wang!”
De meneer kijkt me even stomverbaasd aan en stikt dan bijna alsnog in zijn lolly van de lach.
Een klein wonder dat hij zijn trein nog haalt.

Schaamte

Ik voel me rood worden, want ik zeg soms dingen die ik alleen maar hoor te denken. Ik zie tot mijn schrik dat mijn omstanders ook de grootste lol hebben.
Gelukkig, daar is mijn trein.
Ik heb gelukkig alle ruimte en ga eens lekker achterover zitten om bij te komen.

Plaatsvervangende schaamte

Veel rust is me niet gegund. Mijn enige medepassagier begint een telefoongesprek over zeer intieme dingen. Zou zij niet weten dat ik verderop alles mee kan luisteren? Of ik wil of niet? Ik kuch bescheiden. Dat helpt niets want het gesprek gaat gewoon verder.
Ik ben niet preuts maar ben ik geïnteresseerd waar en hoe haar vriendje haar heeft aangeraakt vannacht? Nou nee, niet echt.
Ik ben te lui om op te staan en een ander plekje te gaan zoeken en hoop dat het telefoongesprek gauw afgelopen is.

Niet mee bemoeien

Helaas. Het duurt de gehele treinrit.
Voordat ik uitstap wil ik de passagiers waarschuwen die met een boek in de hand plaatsnemen in de buurt van de telefoniste.

Ik hou maar wijselijk mijn mond.

Creatief tuinieren

Creativiteit

Dit volgende is geschreven uit dankbaarheid en met respect voor een ieder die zijn/haar creativiteit niet onder stoelen of banken steekt.
Ik zeg: Ga ervoor!

Relaxen na een dag hard werken

Hoe heerlijk is het als je de hele dag op je werk hebt gezeten even na afloop in de buitenlucht te zijn. Ik reed dan ook graag op mijn fiets terug naar huis en nam vaak een omweggetje via een statige villawijk. De tuinen lagen er, zoals altijd prachtig bij. De oude villa’s en herenhuizen bereikbaar via mooie paden tussen het groen.

Creatief tuinieren

Op de hoek van de brede laan staat de heer des huizes, een keurige meneer van middelbare leeftijd, op een wiebelig trapje wat onhandig met een heggenschaar naar zijn heg te zwaaien. Hij kwam vast ook net uit z’n werk want het colbert en de stropdas waren nog aan en om. Graag had ik het tafereel wat nader bekeken maar ik was, zoals gezegd, op de fiets en vond het zelfs voor mij vrij genant af te stappen en er eens lekker voor te gaan zitten.

Leuke verrassing

De volgende avond reed ik nietsvermoedend dezelfde straat in en kon een uitroep van pure vreugde niet onderdrukken. Want wat stond daar in volle glorie op de hoek van de heg?
Een kip.
Meneer had een heuse kip geknipt.
En niet zomaar een kip. Nee, dit was er eentje met een enorme staart van een kleine 2 meter lang waarvan het puntje fier de lucht in stak. Om het beest niet om te laten kukelen was er aan de andere kant een snavel geknipt die minstens net zo lang was als zijn staart. Het lijfje was daarentegen wat karig uitgevallen. Blijkbaar was de heg niet breed genoeg om voldoende groen over te houden voor z’n middenstuk. Ook de poten moesten we gedeeltelijk missen. Die bleken te moeilijk want zitten tot heden verborgen onder het groen van de heg eronder. Wel staken er nog wat takjes uit z’n kop, dus het kan zijn dat onze kip eerst een haan was.

Bedankt aardige, creatieve meneer

Hoe vaak heb ik niet gedacht een briefje bij hem in de brievenbus te gooien met een bedankje voor het plezier wat ik al aan zijn kip heb beleefd.
Ik was bang dat hij dit als sarcasme zou ervaren.
Alles behalve dat! Want iedere keer als ik de straat in kwam keek ik al reikhalzend uit naar mijn kip. Zodra hij in het zicht kwam kreeg ik een plezierige kriebel in m’n buik, gingen mijn ogen glimmen en zat er een brede lach om mijn mond zeker totdat ik thuis was.

Het is misschien uit trots, misschien uit humor, dat de kip jarenlang keurig bijgehouden wordt in zijn originele staat.
Wat de reden ook is, het is toch fantastisch als mensen zoals ik hier zoveel plezier aan mogen beleven. En daar mag die meneer trots op zijn.

 

 

 

 

 

Angst voor morgen

Angst voor morgen

Kent u dat? Het zorgen voor morgen?
Dan heb ik het niet over een spaarpotje om straks die mooie bank te kunnen kopen.
Of het verzorgen van een gebroken teen, zodat je er straks weer goed op kunt lopen.
Ik heb het over dingen die nog niet gebeurd zijn. Die in aller waarschijnlijkheid ook nooit zullen ( of zelfs kunnen) gebeuren. Maar waar ik nu van wakker lig.

Leven in het nu

Ik ben niet alleen.
De mindfulness trainingen schieten de grond uit.
Mens, leef in het NU!

Trainen tegen angst

Ik ben bijna verlegen te zeggen hoeveel boeken ik heb gelezen over dit onderwerp. Hoeveel trainingen en therapieën ik heb gevolgd. Lang voordat mindfulness hip werd.
Ik heb van de meest beroemde, wijze mensen les gehad.
Waarom lukt het mij dan niet?????

Helpvolle omgeving

Iedereen probeert te helpen:
Je moet niet zo bang zijn.
Stress is niet goed voor je.
Je moet in het heden leven
Je moet niet zo denken

Theoretisch kan ik er zelf boeken over schrijven. Ik weet precies hoe het wel en hoe het niet moet. Wat wel zal werken en wat niet.
Ben ik dan echt zo dom dat het bij mij maar niet wil lukken. Ik wil zo graag.

Coach als vriendin

Ik heb haar wellicht eerder voorgesteld, maar misschien mag ik haar nogmaals noemen. Mijn vriendin is ook een hele goede coach. Daarbij kent ze me door en door.
Voor het eerst in 50 jaar kwamen we bij de kern. Dit wil ik zo graag met u delen, want het was voor mij een heel ander inzicht. Misschien heeft u er ook wat aan. Met toestemming van Ivonne:

Angst voor iets wat er niet is, is er niet, toch?

Reden dat ik soms bibberend in een hoekje zit bang te zijn voor wat er eventueel zou kunnen gaan gebeuren, is omdat ik een creativiteit heb die zeer ontwikkeld is.
Mijn fantasie is zo echt dat het werkelijkheid lijkt. Het gaat zo ver en is zo precies uitgedacht dat situaties die voor anderen als onwerkelijk aanvoelen en met een lach afgedaan worden voor mij vaak heel normaal lijken.
Ik heb immers al zoveel andere draken verslagen.

Bingo

Bingo!
Mijn vriendin spoort me aan:
Wat gebeurt er dan?
We krijgen ruzie.
Hoe ziet die ruzie eruit?
Schreeuwen,schoppen, slaan en dan roddelen over elkaar.
Wat wordt er gezegd, tegen wie, hoe reageren zij?
Ik zal niet het hele proces doorlopen maar ik wil graag aangeven dat dit niet zomaar na een paar minuten afgelopen is.
Oh nee.

Fantasie gaat ver

De meest uiteenlopende scenarios komen voorbij.
Waar anderen om ons heen met open mond zitten te luisteren ga ik door. Ik kan het namelijk altijd nog groter maken. Nog enger. Nog sterker. Nog erger.

Aanmoediging

Mijn vriendin gaat zelfs verder dan aanmoedigen, ze gaat mij prijzen:
Wat heb jij een enorme fantasie! Wat een geweldige creativiteit!
Wat heerlijk om jou zo bezig te zien en deel te mogen zijn van die creaties…
Mijn angst slaat om in trots.
Tsja, eigenlijk  best wel knap van mij dat ik zo kan denken.

Talent

Voor het eerst zie ik wat er gebeurt in mijn hoofd. Ik mag dit omarmen en het ervaren als een waardevol talent in plaats van een negatieve blokkade die me altijd maar in de weg zit.
In plaats van een bangerik ben ik eigenlijk een hele stoere meid.
Wat een avonturen heb ik al beleefd. Alleen in mijn hoofd. Wat een rijkdom.

Angst slaat om als je beseft dat je er creatief mee om mag gaan..
Dat je angst mag vastpakken en zeggen: wat zullen we nu eens samen verzinnen.
Welk avontuur gaan we nu samen aan.

Ervaringen delen

Zoals altijd nodig ik u van harte uit om uw ervaringen te delen.
Ik ben erg benieuwd of er ideeën zijn en wat u van bovenstaande vindt.

Met dank aan Ivonne Meeuwsen

 

 

 

 

 

Moestuinpotjes

Moestuinpotjes

“Mevrouw, heeft u nog moestuinpotjes?”
“Nee sorry jongens, ik spaar ze zelf.”
“Ja, leuk he?”, zegt de mevrouw achter mij in de rij, “voor de kleinkinderen.”
Ik knik instemmend en stop ze stiekem diep in mijn tas weg.
Om iedere week zo snel mogelijk langs de dranghekken te rennen zonder die bedelende snoetjes aan te hoeven kijken. Een klein gevoel van jaloezie onderdrukkend.

Acties

Ik ben gek op acties en deed tot voor kort bijna met alles mee. Nu ben ik wat voorzichtiger geworden, maar voor sommige acties blijf ik te beïnvloeden.
Zoals de moestuinpotjes.
De eerste week moest ik mijn voorraad Unox soep aanvullen, want zeg eerlijk, je kunt niet genoeg soep in huis hebben. Voor als er onverwacht iemand mee wil eten.
Dat je er gratis een kweekbakje bijkreeg was bijzaak. Natuurlijk.
Bij het kweekbakje zit een handige kaart met instructies.

Groene vingers

Het is alom bekend dat mijn vingers vaak alle kleuren van de regenboog zien. Vooral de kleur blauw van inkt komt zeer regelmatig voor. De kleur groen hebben ze helaas nooit gehad. Hoe ik ook probeerde. Iedereen schudt meewarig het hoofd als ik weer met bloem of plant thuis kom.
Maar ik zeg u, dit keer gaat het lukken!

Moestuinpotjes sparen

Iedere week zit ik thuis al te rekenen wat de boodschappen me ongeveer gaan kosten, want stel je voor dat het net op een paar dubbeltjes onder de 15 euro of een meervoud daarvan uitkomt. Dan loop ik toch mooi een extra moestuinpotje mis.
Familieleden en enkele vrienden weten mijn “geheim” en sparen trouw mee.

Liefde voor spinazie en wortels

Na ieder tripje van de supermarkt wordt thuis de buit op het aanrecht uitgestald.
Slamix, daar heb ik er al 4 van, maar ik ben gek op sla dus dat is niet erg.
YES Worteltjes! Er wordt een vreugdedans in de keuken uitgevoerd.
Ik ben als een kind op kerstochtend. Zodra ik mijn ogen open doe spring ik m’n bed uit om naar m’n kweekbakjes te rennen. Zie ik al groen??

Moestuin

Trouw kijk ik iedere vrijdag naar het instructiefilmpje op het internet.
Daar lopen mensen die er heel veel verstand van hebben door megagrote moestuinen om al hun mooie kruiden en groenten te laten zien.
Ik kijk naar mijn sprietjes.
Ik hoor de mevrouw in het filmpje zeggen dat het vooral een zaak van geduld is.
Okeeeee, niet mijn sterkste kant.

Moesbalkon?

Ik geef de moed niet op.
Nu we een aantal weken verder zijn kan ik trots toegeven dat ik inmiddels mooie radijs-, sla- en wortelplanten heb verpot. Straks zijn ze sterk genoeg om naar buiten te gaan. Dan zullen jullie nog wel eens zien dat ik mijn piepkleine balkonnetje kan omtoveren in een heus moesbalkon.

Volgende actie

Wanneer komt de volgende actie????